کاشی کاری یکی از روشهای دلپذیر تزئین معماری در تمام سرزمینهای اسلامی است.

تحول و توسعه کاشی ها از عناصر خارجی کوچک رنگی در نماهای آجری آغاز و به پوشش کامل بنا در آثار تاریخی قرون هشتم و نهم هجری انجامید. در سرزمینهای غرب جهان اسلام که بناها اساسا سنگی بود، کاشی های درخشان رنگارنگ بر روی دیوارهای سنگی خاکستری ساختمانهای قرن دهم و یازدهم ترکیه، تأثیری کاملا متفاوت اما همگون و پر احساس ایجاد می کردند.
جز مهم کاشی، لعاب است. لعاب سطحی شیشه مانند است که دو عملکرد دارد: تزیینی و کاربردی. کاشی های لعاب دار نه تنها باعث غنای سطح معماری مزین به کاشی می شوند بلکه به عنوان عایق دیوارهای ساختمان در برابر رطوبت و آب، عمل می کنند.
تا دو قرن پس از ظهور اسلام در منطقه بین النهرین شاهدی بر رواج صنعت کاشیکاری نداریم و تنها در این زمان یعنی اواسط قرن سوم هجری، هنر کاشیکاری احیا شده و رونقی مجدد یافت. در حفاری های شهر سامرا، پایتخت عباسیان، بین سالهای ۸۳۶ تا ۸۸۳ میلادی بخشی از یک کاشی چهارگوش چندرنگ لعابدار که طرحی از یک پرنده را در بر داشته به دست آمده است. از جمله کاشی هایی که توسط سفالگران شهر سامرا تولید و به کشور تونس صادر می شد، می توان به تعداد صد و پنجاه کاشی چهارگوش چند رنگ و لعابدار اشاره کرد که هنوز در اطراف بالاترین قسمت محراب مسجد جامع قیروان قابل مشاهده اند. احتمالا بغداد، بصره و کوفه مراکز تولید محصولات سفالی در دوران عباسی بوده اند. صنعت سفالگری عراق در دهه پایانی قرن سوم هجری رو به افول گذاشت و تقلید از تولیدات وابسته به پایتخت در بخش های زیادی از امپراتوری اسلامی مانند راقه در سوریه شمالی و نیشابور در شرق ایران ادامه یافت. در همین دوران، یک مرکز مهم ساخت کاشی های لعابی در زمان خلفای فاطمی در فسطاط مصر تأسیس گردید.
نخستین نشانه های کاشی کاری بر سطوح معماری، به حدود سال ۴۵۰ه.ق باز می گردد که نمونه ای از آن بر مناره مسجد جامع دمشق به چشم می خورد. سطح این مناره با تزئینات هندسی و استفاده از تکنیک آجرکاری پوشش یافته، ولی محدوده کتیبه ای آن با استفاده از کاشیهای فیروزه ای لعابدار تزئین گردیده است.
شبستان گنبد دار مسجد جامع قزوین( ۵۰۹ ه.ق) شامل حاشیه ای تزئینی از کاشیهای فیروزه ای رنگ کوچک می باشد و از نخستین موارد شناخته شده ای است که استفاده از کاشی در تزئینات داخلی بنا را در ایران اسلامی به نمایش می گذارد. در قرن ششم هجری، کاشیهایی یا لعابهای فیروزه ای و لاجوردی با محبوبیتی روزافزون رو به رو گردیده و به صورت گسترده در کنار آجرهای بدون لعاب به کار گرفته شدند.
تا اوایل قرن هفتم هجری، ماده مورد استفاده برای ساخت کاشی ها گل بود اما در قرن ششم هجری، یک ماده دست ساز که به عنوان خمیر سنگ یا خمیر چینی مشهور است، معمول گردید و در مصر و سوریه و ایران مورد استفاده قرار گرفت.
در دوره حکومت سلجوقیان و در دوره ای پیش از آغاز قرن هفتم هجری، تولید کاشی توسعه خیره کننده ای یافت. مرکز اصلی تولید، شهر کاشان بود. تعداد بسیار زیادی از گونه های مختلف کاشی چه از نظر فرم و چه از نظر تکنیک ساخت، در این شهر تولید می شد. اشکالی همچون ستاره های هشت گوش و شش گوش، چلیپا وشش ضلعی برای شکیل نمودن ازاره های درون ساختمانها با یکدیگر ترکیب می شدند. از کاشیهای لوحه مانند در فرمهای مربع یا مستطیل شکل و به صورت حاشیه و کتیبه در قسمت بالایی قاب ازاره ها استفاده می شد. قالبریزی برخی از کاشی ها به صورت برجسته انجام می شد در حالی که برخی دیگر مسطح بوده و تنها با رنگ تزئین می شدند. در این دوران از سه تکنیک لعاب تک رنگ، رنگ آمیزی مینائی بر روی لعاب و رنگ آمیزی زرین فام بر روی لعاب استفاده می شد.
تکنیک استفاده از لعاب تک رنگ، ادامه کاربرد سنتهای پیشین بود اما در دوران حکومت سلجوقیان، بر گستره لعابهای رنگ شده، رنگهای کرم، آبی فیروزه ای و آبی لاجوردی-کبالتی- نیز افزوده گشت.
ابوالقاسم عبد الله بن محمد بن علی بن ابی طاهر، مورخ دربار ایلخانیان و یکی از نوادگان خانواده مشهور سفالگر اهل کاشان به نام ابوطاهر، توضیحاتی را در خصوص برخی روشهای تولید کاشی، نگاشته است. وی واژه هفت رنگ را به تکنیک رنگ آمیزی با مینا بر روی لعاب اطلاق کرد. این تکنیک در دوره بسیار کوتاهی بین اواسط قرن ششم تا اوایل قرن هفتم هجری از رواجی بسیار چشمگیر برخوردار بود.

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی های هشت پر ستاره ای و چلیپا – قرن هفتم هجری – امامزاده جعفر دامغان

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی زرین فام – قرن پنجم هجری – کاشان

لعاب زرین فام که ابوالقاسم آن را دو آتشه می خواند، رایج ترین و معروف ترین تکنیک در تزئینات کاشی بود. این تکنیک ابتدا در قرن دوم هجری در مصر برای تزیین شیشه مورد استفاده قرار می گرفت. مراحل کار به این شرح بوده که پس از به کار گیری لعاب سفید بر روی بدنه کاشی و پخت آن، کاشی با رنگدانه های حاوی مس و نقره رنگ آمیزی می شده و مجددا در کوره حرارت می دیده و در نهایت به صورت شیء درخشان فلزگونه ای در می آمده است. با توجه به مطالعات پیکره شناسی که بر روی نخستین کاشیهای معروف به زرین فام انجام گرفته و نیز از آنجایی که در این نوع از کاشی ها بیشتر طرح های پیکره ای استفاده می شده تا الگوهای گیاهی، می توان گفت این نوع از کاشی ها به ساختمانهای غیر مذهبی تعلق داشته اند.
ویرانی حاصل از تهاجم اقوام مغول در اواسط قرن هفتم هجری، تنها مدت کوتاهی بر روند تولید کاشی تأثیر گذاشت و در واقع هیچ نوع کاشی از حدود سالهای۶۴۲- ۶۵۴ ه.ق بر جای نمانده است. پس از این سال ها، حکام ایلخانی اقدام به ایجاد بناهای یادبود کرده و به مرمت نمونه های پیشین پرداختند. نتیجه چنین اقداماتی، احیای صنعت کاشی سازی بود. در این دوران، تکنیک مینایی از بین رفت و گونه دیگری از تزئین سفال که بعدها عنوان لاجوردینه را به خود گرفت، جانشین آن شد. در این تکنیک، قطعات قالب ریزی شده با رنگهای سفید، لاجوردی و در موارد نادری فیروزه ای، لعاب داده می شدند و پس از اضافه شدن رنگهای قرمز، سیاه یا قهوه ای بر روی لعاب، برای بار دوم در کوره قرار داده می شدند.
در اوایل دوره ایلخانی، تکنیک زرین فام بر روی لعاب بدون هیچ رنگ افزوده ای به کار برده می شد، لکن در ربع پایانی قرن هفتم، رنگهای لاجوردی و فیروزه ای به میزان اندکی مورد استفاده قرار گرفتند.
با نزدیک شدن به قرن هشتم هجری، آبی لاجوردی از رواج و محبوبیت بیشتری برخوردار شد و سرانجام تکنیک نقاشی زیر لعاب با استفاده از رنگهای آبی لاجوردی و اندک مایه ای از رنگهای قرمز و سیاه، جایگزین نقاشی زرین فام شد که کاشی های تولید شده با چنین تکنیکی معمولا با نام کاشی های سلطان آباد شناخته می شوند. این تکنیک تا اواسط قرن هشتم مورد استفاده قرار می گرفت و پس از آن منسوخ شد.
با رو به زوال نهادن حاکمیت ایلخانیان در اواسط قرن هشتم، عصر طلایی تولید کاشی پایان یافت. کاشی های معرق-موزائیکی- تک رنگ و نه چندان نفیس در رنگهایی متفاوت جانشین قابهای عظیم زرین فام و کتیبه ها شدند.
این تکنیک برای نخستین بار در آغاز قرن هفتم هجری در آناتولی اقتباس شده و یک قرن بعد در ایران و آسیای مرکزی پدیدار شده است. این نوع از کاشی ها برای ایجاد طرحی پیچیده در کنار یکدیگر چیده می شده و از آنها برای تزئین محراب ها استفاده می شد. شیوه کار به این صورت بوده است که سفالهای لعاب داده شده را بر مبنای طرح اصلی می بریدند و سپس با در کنار هم قرار دادن آنها، طرح اصلی را می ساختند. در دوره ایلخانیان برای نخستین بار این تکنیک مورد استفاده قرار گرفت؛ مانند آنچه که در مقبره امام زاده جعفر اصفهان (۷۲۶ ه.ق) به چشم می خورد؛ اما کاربرد وسیع آن در دوره میانی قرن نهم هجری رواج پیدا کرد. طیف وسیع و پیشرفته ای از کاشی های معرق بر روی تعدادی از بناهای مهم یادبود این دوران دیده می شوند که به عنوان نمونه می توان به مسجد گوهرشاد در مشهد، مدرسه آلغ بیک در سمرقند و مدرسه خرگرد اشاره کرد.

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی معرق – پنجره مشبک کاری مسجد شیخ لطف الله اصفهان

با توجه به وقت گیر بودن نصب کاشی های معرق، در اواخر قرن نهم هجری تکنیک ارزان تر و سریع تری با نام هفت رنگ، جایگزین آن شد. این تکنیک، ترکیب رنگهای مختلف و متعددی را بر روی کاشی ممکن ساخته بود. همچنین در چنین شیوه ای، رنگ ها مجزا بوده و درون مرزهای یکدیگر نفوذ نمی کردند؛ زیرا توسط خطوط رنگینی مرکب از منگنز و روغن دنبه از یکدیگر جدا می شدند. در بسیاری از بنا های تیموریان شاهر رواج مجدد کاشی کاری به شیوه هفت رنگ هستیم که به عنوان نمونه، می توان از مدرسه غیاثیه خردگرد که در سال ۸۴۶ه.ق تکمیل شده یاد کرد.

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی هفت رنگ – قرن هشتم هجری – ایران

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی هفت رنگ – قرن دهم هجری – ترکیه

مساجد و مدارس صفویه به طور کلی با پوششی از کاشی ها در درون و بیرون بنا تزیین شده اند. در حالیکه کاربرد کاشی های معرق تداوم می یافت، شاه عباس که برای دیدن بناهای مذهبی کامل نشده اش بی تاب بود، استفاده بیشتر از تکنیک سریع کاشی هفت رنگ را تقویت کرد.
در عصر صفویه، کاشی هفت رنگ در قصرهای اصفهان به نحوی گسترده مورد استفاده قرار گرفت و نصب کاشی های چهارگوش درون قابهای بزرگ، منظره هایی بدیع همراه با عناصر پیکره ای و شخصیتهای مختلف، به وجود آورد.
در قرن دوازدهم هجری، با روی کار آمدن زندیه عمارت سازی در اندازه های جاه طلبانه به ویژه در شیراز، پایتخت زندیان، از سر گرفته شد و به همین دلیل، جنبش جدیدی در صنعت کاشی سازی پدید آمد. در این عصر، تصاویر کاشی ها با نوعی رنگ جدید صورتی که در دوران حکمرانی قاجار نیز استفاده می شده، نقاشی می شوند.
صنعت کاشی سازی اسلامی در دوره هایی از پورسلین-ظرف چینی وارداتی از دوران تانگ و سونگ- تأثیر پذیرفته است. حاصل این تأثیرات، ساخت کاشی هایی با لعاب سفید و طرح های آبی است. اقتباس هنرمندان اسلامی از چینی های آبی-سفید قابل ملاحظه است. در اواسط قرن نهم هجری، نقشمایه های چینی کاملا در نقشمایه های دوران اسلامی جذب شده و حاصل آن، پدیدار شدن یک سبک اسلامی-چینی دو رگه دلپذیر و قابل قبول بود.
هنر کاشی کاری ترکیه تا حد زیادی تحت تأثیر سنتهای ایرانی قرار داشت. در قرن نهم هجری (تا سال ۸۷۵ ه.ق) هنرمندان تبریزی با انگیزه اشتغال به فعالیت در ترکیه می پرداختند.

کاشی کاری در کشورهای اسلامی

کاشی ایزنیک – قرن پنجم هجری – ترکیه

در قرن دهم هجری، ایزنیک مرکز تولید ظروف سفالی و کاشی در ترکیه محسوب می شد. یک رنگ قرمز درخشان جدید و یک دوغاب غنی شده از آهن به صورت ضخیم غیر قابل نفوذ به زیر لعاب، به کار گرفته می شده که از ویژگی های کاشی ایزنیک به شمار می آمد. یک سبک برگدار زیبا با طراحی های واقعی از گل های لاله، سنبل و میخک نیز بر روی کاشی ها، منسوجات، جلدسازی و سایر هنرهای ترکیه قرن دهم مورد استفاده قرار گرفتند اما پس از قرن یازدهم هجری، کیفیت کاشی ایزنیکی رو به افول گذاشت و از این دوران به بعد، ساخت کاشی در شهر کوتاهایا در مرز فلات آناتولی ادامه یافت.
ساخت کاشی در سوریه نیز صورت می گرفته است. سفالگران دمشقی در قرن نهم هجری کاشی های سفید-آبی تولید می کردند اما یک قرن بعد طرح کاشی های سوریه ای بازتاب کاشی های ایزنیک بود. کاشی های سوریه در رنگ های سبز روشن، فیروزه ای و ارغوانی تیره خاصی در زیر لعاب نقاشی شده اند. بهترین دوره برای کاشی سازان دمشق، قرن دهم هجری است. پس از آن، گرچه تولید کاشی تا قرن سیزدهم ادامه یافت اما کیفیت آن کاهش یافت و طرح های کاشی های سوریه یک دست شد.

کاشی کاری در کشورهای اسلامیکاشی کاری در کشورهای اسلامی

از میان اقوام مختلف ترکمن ها جزء مردمانی بودند که در عین سادگی، کاربرد وسیعی از تزئینات را در فرهنگ خود نشان داده اند.

وجود نقش برجسته ها و گچ بری ها و آثار به جا مانده از گذشته گویای آن است که انسان ها همواره در طول تاریخ خود را با زیورهایی می آراسته اند و استفاده از زیور در انحصار نژاد، قوم یا طبقه ی خاصی نبوده است بلکه همه آنها از هر طبقه ای یا نژادی که بوده اند از پادشاهان و بزرگان گرفته تا طبقات پایین جامعه، از هر چیزی که می پنداشتند مناسب خودآرایی است به عنوان نیازی حتمی بهره برده اند، این آرایش در بسیاری از مواقع، علاوه بر جنبه زیبایی، جنبه مذهبی نیز داشته اند.

به مرور زمان استفاده از زیور به صورت نیتی اجتماعی در آمده و زیورها موقعیت اجتماعی استفاده کننده را مشخص می کردند. از میان اقوام مختلف ترکمن ها جزء مردمانی بودند که در عین سادگی، کاربرد وسیعی از تزئینات را در فرهنگ خود نشان داده اند. در نزد این اقوام استفاده از زیورآلات سه جنبه ی مذهبی، تزئینی و اقتصادی داشته است. ترکمن ها در ساخت زیورهایشان از نقوش متنوعی استفاده کرده اند که از اساطیر و طبیعت پیرامونشان الهام می گیرند.(با توجه به معنا و مفهوم آنها).
بدیهی است که در میان زیورهای موجود در نزد اقوام مختلف زیورهای زنان حجم بیشتری را به خود اختصاص داده است و در این میان زنان ترکمن نیز از این قاعده مستثنی نبوده اند. آنها از کودکی خود را با زیور های نقره و طلا با تزئیناتی از نگین های رنگین می آراستند. امروزه، جلوه و زیبایی این زیورها با تزئینات متنوعشان همچنان مورد توجه بسیاری از هنر دوستان و هنرپژوهان ایران و جهان است، اما استفاده از آن کم کم رو به فراموشی سپرده شده است.
اهمیت استفاده از زیور نزد ترکمن ها علاوه بر جنبه تزئینی و خودآرایی، بیشتر کاربرد مذهبی و همچنین جنبه ی اقتصادی آن به سبب ارزش مادی طلا و نقره بوده است. اساسا ساخت زیورهای ترکمن را نقره تشکیل می دهد، به آن سبب که ارزانتر و آسانتر از طلا بدست می آید و دیگر آنکه معتقدند استفاده از نقره سبب فروتنی می شود.
از دیگر خصوصیات بارز این زیور آلات تولید صدا در هنگام حرکت است که بیانگر جنبه ی سنتی و فرهنگی این زیور آلات است. گفته می شود که ترکیب فلز و سنگ انسان را در مقابل نیروهای ناشناخته حمایت می کند. از این رو هنرمندان زیورساز ترکمن با الهام از این باور در تزیئن سطح زیورهایشان از عقیق و فیروزه و شیشه های رنگی به وفور بهره برده اند.

آنچه هنر زیور سازی ترکمن ها را از هنرهای مشابه آن متمایز می کند، اشکال و نقوش به کار رفته روی این زیور آلات است که برخی الهام گرفته از طبیعت و پیرامون ترکمن هاست که به صورت ساده و خلاصه شده به کار گرفته شده است. آنها روی لباس کودکانشان زیورهایی به شکل تیر و کمان و شمشیر نسب می کردند تا بدین طریق روحیه و شادی و جنگجویی در میان فرزندانشان تقویت گردد. استفاده از زیوری به شکل شاخ قوچ که در نزد ترکمن ها نشانه قدرت است، اغلب به صورت ساده روی بدنه این زیورها تکرار شده است. از موارد استفاده از اسلیمی های تخت روی بیشتر این زیور ها، می توان به شکل های بسیار ساده ای از ماهی، پرنده، زنگوله، انار، پروانه، آدمک، هلال، ستاره و اشکال گنبدی اشاره کرد.

قسمت عمده ای از تزئینات مربوط به برخی از زیورها را سکه های نقره ای تشکیل می دهد. نمونه ای از آن آویزه ای شامل سکه ها و اشکال هندسی است که با حلقه به هم متصل شده اند و برای تزئین، لا به لای موهای بافته قرار می گیرند و به گویش ترکمنی آسیق نامیده می شود.
شکلی از گل لوتوس، گل ذرت، شش پر، هشت پر، ده و دوازده پر روی بدنه زیوری به نام گل یقه مزین به نگین های عقیق است، خودنمایی می کند. از این زیور به جای دکمه روی لباس در قسمت جلوی سینه استفاده می گردد. پوشش مهر و تزئینات مربوط به آن در نزد ترکمن ها اهمیت زیادی دارد، چون فرق بین دختران و بانوان ازدواج کرده را مشخص می کند. ایگمه نیم تاجی مرصع نشان است که روی کلاه بانوان قرار می گیرد و قپه زیوری است که دختران تمام طوایف ترکمن از آن استفاده می کنند و شکل گنبدی و برجسته ای دارد که به پیرامون آن آویزه هایی به شکل ماهی و سکه و زنگوله متصل است.

باید گفت نقره کاران ترکمن به ساخت زیور به حجم زیاد و در اندازه های بزرگ تمایل داشته اند. مثلا برای استفاده از نوعی گوشواره که قولاق نامیده می شود، علاوه بر حلقه ای که از گوش می گذرد، برای جلوگیری از پاره شدن گوش از بندی استفاده می کردند که به دو طرف گوشواره متصل می شد و به بالای گوش می افتاد.
زیورهای گردن زنان و دختران ترکمن که از نمونه های آن می توان به کونجوک و بتو اشاره کرد که علاوه بر جنبه تزئینی، برای دوری از بلایا و چشم زخم و بیماری به کار برده می شد. مثل جای دعا، هیکل، تومار و …

علاوه بر اینها زیورآلات دیگری مخصوص جامه های خود دارند که چانکا نامیده می شود. آنها جامه هایشان را با سکه های نقره و گل های نقره و گل های زینتی می پوشانند و بعضی از اشیای کاربردی نظیر انگشتانه و چرخ نخ ریسی و شانه و … را نیز با نقوش تزئین می کنند.
آرایش اسب که در نزد ایرانیان همواره با اهمیت بوده است. در نزد ترکمن ها اهمیت زیادی دارد، آنها معتقدند که تزئینات روی اسب باید به اندازه ی خود اسب ارزش داشته باشد و به همین سبب در آرایش زین و افسار آن از طلا و نقره استفاده می کردند.

در گذشته ترکمن ها به حفظ سنت های بومی و محلی خود و استفاده از پوشاک سنتی و تزئینات مروبط به آن علاقه بیشتری نشان می دادند و آنها با سفارش ساخت زیورهایشان به زرگران محلی باعث تشویق هنرمندان زیور ساز می شدند و طبیعی است که تنوع و تعدد بسیار زیاد این زیور ها و سفارش های فراوان به کار برندگان آن، سبب جذب افراد بیشتری به این حرفه می شد. اما امروزه استفاده از این زیور آلات کم شده است و زوال روز افزون ساخت و کاربرد زیورهای ترکمن و کاهش تدریجی خریداران و به کار برندگان آنها ادامه ی هنر زرگری ترکمن ها را با مشکل جدی روبرو کرده است. ناگفته نماند که پیشرفت و کاربرد فناوری در میان قوم ترکمن مانند دیگر اقوام بی تاثیر نبوده و زندگی ماشینی و هجوم شهر نشینی باعث شده است تا فرهنگ و سنت بکر این قوم تا حد زیادی دست خوش تغییر شود.
اما واقعیت این است که پیشرفت و رشد فرهنگی در هر جامعه ای با حفظ فرهنگ های سنتی و ارزش های بومی آن جامعه منافاتی ندارد، بلکه برعکس، می توان همگام با تحولات زندگی نوین و شهری به آنها مجال حضوری چشمگیر و اساسی داد.

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمن

هنر زیور سازی تركمنهنر زیور سازی تركمن

لینک های مرتبط :

روستای ایمن آباد استان مازندران بابل

این روستا در تقسیمات کشوری از سه روستای متصل به هم یعنی ایمن آباد، پایین کروکلا و بالا کروکلا(قاضی محله) تشکیل شده است. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰ در مجموع روستای ایمن آباد و کروکلا با ۹۶۵ خانوار ، جمعتی بیش از ۳۰۰۰ نفر را در خود جای داده است. روستای بالا کروکلا با ۱۵۰ خانوار دارای ۴۵۲ نفر، روستای پایین کروکلا با ۱۷۶خانوار دارای ۵۹۱ نفر جمعیت و روستای ایمن آباد با ۶۳۹ خانوار دارای ۲۰۱۹ نفر جمعیت می باشد. روستای ایمن آباد همچنان بزرگترین و پرجمعیت ترین روستای بخش لاله آباد به شمار می رود.کشاورزی مهمترین پیشه مردم روستای ایمن آباد و کروکلاست. البته در کنار این شغل به فعالیتهای دیگری نیز می پردازند. در بخش کشاورزی غالب مردم روستا برنجکار هستند. از دیگر شغلهای مردم روستا می توان به: باغداری، سیفیکاری، دامداری، کشت لوبیا و نیشکر، صنایع تبدیلی مثل شالیکوبی، بوجاری، گونی دوزی و نیز مشاغل فنی مثل نجاری، تراشکاری، جوشکاری، آلومینیوم کاری، شیشه بری و …. اشاره کرد. زنان روستا با استفاده از فضای باغچه خانه شان محصولاتی مثل سبزی جات، گوجه، خیار، بادمجان، کدوسبز، کدو تنبل و…. و همچنین نگهداری مرغ و خروس و اردک و دیگر پرندگان اهلی و تامین تخم مرغ و گوشت مصرفی خانوار، کمک بزرگی به اقتصاد خانواده می کنند. همچنین تهیه انواع ترشیجات و مرباجات از سوی زنان روستا و حتی عرضه آن به بازار را نباید از نظـر دور داشت. این روستای تاریخی دارای بناهای قدیمی مانند خانه و حمام تاریخی می باشد. حمام قدیمی روستای ایمن آباد و کروکلا توسط فردی به نام مرحوم سید میر صفی خان لاله آبادی در سال حدود ۱۲۳۰ هجری شمسی یعنی حدود بیش از یکصد و پنجاه سال پیش در دوره قاجاریه، در زمینی به مساحت تقریبی دویست و هشتاد متر مربع در روستای کروکلا احداث می شود. ساخت این حدود ۶ ماه به طـــــول انجامید. در ساخت این حمام از مصالحی همچــون آجر (که در همان مکان تهیه می شد) و خشــت، و تخم مرغ که به مجموع آنها ساروج می گفتنـد استفاده شده است. این حمام تا سال ۱۳۳۸ مورد استفاده قرار می گرفت و به مرور زمان به تعطیلی کشیده شد. قدیمی ترین خانه روستا یکی از دیگر جاذبه های تاریخی ایمن آباد و کروکلاست که قدمت آن به دوره ناصرالدین شاه قاجار می رسد. همچنین حمام تاریخی یکی از آثار زیبا و به جا مانده از دوران قاجاریه در روستاست که باعث حضور گردشگران به این روستا می شود. خانه تاریخی روستا خانه ای بسیار قدیمی و قدیمی ترین خانه روستای ایمن آباد و کروکلاست که قدمت آن به ۱۲۰ سال می رسد. حدود سالهای ۱۲۶۰ تا ۱۲۷۰٫ این خانه توسط میر صفی خان لاله آبادی ساخته شده است و محل زندگی او بوده است. مرحوم میر صفی خان لاله آبادی بعد از پایان یافتن حمام شروع به ساخت یک باب منزل مسکونی نمود. او دو اتاق برایش ساخت یکی نشیمن و دیگری آشپزخانه و با سقف سفالی که خودش در کوره آجرپزی ساخت تا نمای ساختمان زیبا و باشکوه شود. آن مرحوم اتاق نشیمن را حسینیه نامگذاری کرد و یک منبر ساخته و در آن اتاق نهاد. از آن زمان تاکنون در آن مکان مقدس بانوان علویه در عزاداری اباعبدالحسین مراسم سوگواری برپا می کنند. در دیوارهای منزل نقش هایی از گچ بری نمایان است و سقف آن از چوبهای طـــــراحی شده می باشد. دربهای ورودی منزل و اتاقها کنده کاری های بسیار زیبا و روی دیوارها آئینه کاری شده است. برعکس حمام تاریخی روستای کروکلا، هنوز نوادگان آن مرحوم در این منزل سکونت دارند و زندگی در آن جریان دارد.

روستای ایمن آباد

روستای ایمن آبادروستای ایمن آباد


اگر به هر دلیلی مکان مطلب فوق در نقشه درست نمایش داده نشد، قبلاً از شما پوزش می خواهیم.


مشاهده فاصله روستای ایمن آباد تا:


دسته بندی :

برچسب ها :


لینک های مرتبط :

روستای قوهیجان استان زنجان طارم



اگر به هر دلیلی مکان مطلب فوق در نقشه درست نمایش داده نشد، قبلاً از شما پوزش می خواهیم.


مشاهده فاصله روستای قوهیجان تا:


دسته بندی :

برچسب ها :


سفر و گردشگری یکی از بهترین تجربه هایی است که هر انسانی در طول زندگی میتواند داشته باشد در هر سفری شما علاوه بر دیدن جاذبه های شگفت انگیز میتوانید با فرهنگ شهرها و کشورهای دیگر آشنا شوید و حتی دوستان بسیار خوبی در طول مسیر پیدا کنید.

البته لازمه یک مسافرت لذت بخش داشتن اطلاعات کافی در خصوص مقصد و مسیرتان است تا بدون هیچگونه مشکلی از تمامی لحظات سفر خود لذت ببرید.

سایت مجله سفر به آدرس http://www.majalesafar.com با هدف ارائه اطلاعات ضروری سفر و معرفی جاذبه های گردشگری ایران و جهان راه اندازی شده است. این وبسایت با ارائه ابزارهای کمکی خاص شما را در داشتن یک مسافرت ایده آل یاری میکند.

برخی از خدمات سایت مجله سفر:

فاصله شهرهای ایران

اگر سفر جاده ای با خودروی شخصی را ترجیح میدهید پس باید از فاصله شهرها آگاهی داشته باشید چراکه با دانستن فاصله بین هر شهر میتوانید برای سفر خود برنامه ریزی کنید و حتی زمان دقیق رفت و برگشتتان را محاسبه نمایید.

راهنمای مسافرت : فاصله بین شهرهای ایران به کیلومتر

جاذبه های گردشگری هر شهر

یکی از دلایل گردشگری دیدن جاذبه هایی است که تابحال آنها را ندیده ایم اما گاهی اوقات پیدا کردن جاذبه های گردشگری خاص مقداری سخت است و باید قبل از سفرتان لیست جاهای دیدنی شهر مقصد خود را بررسی کنید.

معرفی آژانس های مسافرتی و هواپیمایی

اگر سفر با خودروی شخصی را نمی پسندید پس بهترین راه انتخاب یک آژانس مسافرتی مناسب و رزرو تور گردشگری است به عنوان مثال اگر ساکن تهران هستید پس به قسمت آژانس های هواپیمایی تهران مراجعه کنید و از بین بهترین آژانسهای هواپیمایی انتخاب کنید.

راهنمای سفر

معمولاً هر سفری نکته ها و دانستنی های خاص خود را دارد که اگر از آنها آگاه باشید هم میتوانید سفری کم هزینه تر و هم لذت بخش تر را تجربه کنید در بخش راهنمای مسافرت سایت مجله سفر شما میتوانید نکات مهم و اطلاعات ضروری مربوط به سفرهای گردشگری را مطالعه کنید.

راهنمای مسافرت : فاصله بین شهرهای ایران به کیلومترراهنمای مسافرت : فاصله بین شهرهای ایران به کیلومتر

لینک های مرتبط :

روستای شاهکلا استان مازندران بابل



اگر به هر دلیلی مکان مطلب فوق در نقشه درست نمایش داده نشد، قبلاً از شما پوزش می خواهیم.


مشاهده فاصله روستای شاهکلا تا:


دسته بندی :

برچسب ها :


 

شب گذشته فرهنگسرای اندیشه میزبان کوه‎نوردان از سراسر کشور بود؛ تا در مراسمی برنده کلنگ نمادین صعودهای برتر معرفی شود.این مراسم در ساعت ۱۷٫۳۰ با تلاوت قرآن و پخش سرود جمهوری اسلامی ایران آغاز و در ادامه مجری برنامه به حاضران خوشامد گفت.

ادامه این برنامه با صحبت‎های رضا زارعی رییس فدراسیون کوه‎نوردی و صعودهای ورزشی پی گرفته شد که وی به بیان مختصری از چگونگی ایده شکل گیری این جشنواره و همچینین ارائه کارنامه‎ای از عملکرد فدراسیون و برنامه‎های آتی پرداخت و ابراز امیدواری کرد در آینده نیز این جشنواره ادامه پیدا کند .

در مراسم شب گذشته همچینن از تعدادی از کوه‎نوردان و فعالان این عرصه تقدیر به عمل آمد و با  اهدای لوح های یادبودی از ایشان قدردانی شد.

در خاتمه از میان برنامه‎های راه یافته به جشنواره در بخش دیواره‎نوردی از سه برنامه:

–          صعود طبیعی مسیر پیتون توسط امین پیل آرام، خسرو هاشم زاده و مجید سفاری

–          گشایش مسیر دیواره بن رود دنا توسط آذران حمیدی، امیر حسین عادل، محمدجواد اله یارنژاد، هادی آقایی، ابراهیم ترابی و حسین حسینی

–          صعود سرعتی۴ مسیر دیواره علم کوه توسط فرشاد میجوجی و زنده یاد جلیل عباسی‎زاده

 برنامه گشایش مسیر “بُن رود در دنا” به عنوان صعود برتر انتخاب شد.

همچنین در بخش کوه‎نوردی و از میان سه برنامه

–          صعود زمستانی گرده آلمان‎ها توسط احمد ایرانفر ومجتبی قهیه‎ای

–          صعود زمستانی رخ شمالی آزادکوه توسط محسن سعید زاده، محمد ژاله، هومن رضایی، مصطفی بیات، یاسر جعفری ومینا قربانی

–          صعود زمستانی دهلیز شرقی دره یخار توسط میلاد ریاضیات و سینا حیدری 

که در نهایت صعود زمستانی دهلیز شرقی دره یخار به عنوان برنامه برتر و همینطور در مجموع برترین برترین‎ها حایز دریافت گلنگ نمادین چهارمین جشنواره صعود های برتر شد.

 در خلال این برنامه

رونمایی از پوستر صعود به سی و یک قله کشور با عنوان “جشنواره سیمرغ کوه‎های ایران” صورت گرفت.

در مجموع تقدیر و تشکر و اهداء لوح یادبود شده به:

– تولید کننده برتر( گروه ولدی ژاگ)

– وارد کننده برتر(شرکت بازرگانی کوه ویسی)

– مهندی موسوی مدیر عامل شرکت  مگاپارس میزبان مسابقات آسیایی تهران در شهریور ماه

– کوه‎نورد جانباز مجتبی ساقیان

– فعالان محیط زیست

– حسین رضایی اولین صعود کننده زمستانه به دیواره علم کوه به عنوان پیشکوت مرد

– رضوان سلماسی هیمالیانورد اسبق به عنوان پیش کسوت زن

– پرویز مشهدی ناشر برتر

– رامین نایب پور رییس ایستگاه ۶۴ آتش نشانی

– حامد ارشدی فعال امداد و نجات

– محمد گودرزی کارپرداز فدراسیون کوه‎نوردی

و حمیداولنج به عنوان کوه نورد دوران

در خاتمه بیانیه هیات داوارن توسط نادیا اسمی‎خانی قرائت شد.

اعضای هیات داوران عبارت بودند از:

– فریدون بیاتانی

– رضا کفاش

– عباس علی نژاد

– میر علی هاشمی

– نادیا اسمی خانی

این مراسم در ساعت ۲۱٫۳۰ به پایان رسید.

لازم به یادآوری است از ۶ گزارش برنامه منتخب جشنواره صعودهای برنامه  ۴ گزارش در سایت کوه نامه منتشر شده است برای دسترسی به این گزاش برنامه ها می توان لینک  آنها را دنبال کنید :

صعود ۴ مسیر «دیواره علم کوه» در ۱۷ ساعت

«پیتون» ماری لمیده بر بیستون/ گزارش برنامه اولین صعود طبیعی مسیر پیتون

قله «بن رود» برای اولین بار از طریق دیواره صعود شد

گزارش مختصر صعود زمستانه دیواره آزاد کوه

 

گزارش: فرشید داوودی با تشکر از ری را جلیلیان

عکس: بهرام پور علی بابا

 

عکس‎های مراسم به زودی…..

 

روستای سرخه توت متشکل از ۱۷۰خانوار برابر۷۸۲نفر جمعیت دارد از توابع شهرستان سروآباد بوده و در ۶۰کیلو متری مریوان قرار دارد روستا های اطراف سرخه توت: همسایه شمالی آن آریان و جنوبی آن دزوند و از غرب به کانی حسین بگ و از شرق با دهکانان همسایه است.

روستای سرخه توت

روستای سرخه توتروستای سرخه توت